Nicht entmutigen lassen

Hallo,

ich habe gestern meine erste Absage als Schriftsteller bekommen. Der NDR fand meine Plattdeutsche Geschichte dann doch nicht so gut, dass diese einen Preis verdient hätte. Aber lest doch selbst:

De schöönste Dag im Lief von Töverer Joergius

An een schöön vörjahr Morgen ritt de Töverer Joergius up seen Peerd „Füürfury“ ut dee Slott Camelot in dee Land in. Se wöören nich lang unnerwegs, da sech he to seen Peerd: „Kiek dir dat mal on!
De kiekt aver wunnerschöön ut. En Fro hier im Warftland, bi all de knökern uno-dich Monstern. Wat se hier woll söökt?
Ik möökt ehr helpen, bi all de unodich Monstern hier, sünst is wedder een Geschree in de Slott, vunwegen een Töverer hätte nich een Fro helpen un sünnd nich Bast genooch. Denn wöörd ik wat vertellen!
En Töverer nich Bast genooch. Pah!“ Secht seen Peerd: „Sien mal een beten sachte! Dat Frostuuv kieckt nich so ut, dat es Help drövt, da se aardich goot ge-gen de Monster fat. Ik glöv nich, dat Se deen Help wull.“ „Du büst mi ja een stu-ur Peerd! Hast aver fröer sünst keen Schet vör een Kamp hatt“, antwoorde Joer-gius un sprang vun seen Peerd ab. „Sien bi ehr aver liker sachte, ik glöve de Fro hebb dat fuustdick achter den Oor“, antern em seen Peerd Füürfury. Just im sül-ven Ogenplink töverte Joergius een Füürball oop een de Monster ab, welk foorts doot umfiel. Dunn hackt he be seen grooten Toverstaaf (de so groot as he sülver war) een foort Monster an, wat achtern een welk slaan doot umfiel. Ook de Fro war in ehrem striden erfolgriek un hatte sik slann. See dorchsökt dee Liek ach-tern verwertbaren Materialien un fand ook welk. Da aver Töverer wat schami graadöver Froos sin, vull es ehm nich goot dee gaatlich Woorte to finnen. „Bitt geern gaan. Ik helpe jümmer geern wider, wenn eene Fro in Noot ist“, stöterte er. „Man eens bat ik gaarnich um jo Hülp un tweet; we seid ehr denn?“ frogte de sööt Fro Stimm, de foort de Liek dorchsökt. Er antwoorde: „Mien Name ist Joer-gius, Töverer uut Camelot. Un wat ist bitte euer Name, verehrte Fro? Un wat mookt ehr hier?“ Se antwoorde: „Mien Name ist Lena un ik sök nach een, for mi arch wichtich gollen Ked bi Anhänger. Düsse woorn mi vör kort stohlen. Ehr hebbt nich een solk tofallig gesehen?“ „Ne, de dümpeln Höker hatten all keen Smuck bi. Dat tut mi Leet“, entschuldigte sik Joergius. Er half ehr beim opstaan un höhl ehr Hand. Se schauten sik dorbi deep in de Kiker un wussten beide foorts dat Se foreenander graad waren. Joergius verw’eit sik in de schöön blauen Kiker de Fro un wölen gar nich genooch krigen. Beide spören dat düsse een heel sün-nerlich Plink war un hollen jüst för een kort Tiet ehr Hände. Bi Joergius wider in düsse blauen Kiker blickte spraak er: „For een solk goote Kämpferin, as ehr een siet, hebben ehr aver dull fien Hände un wunnerschöön blaue Oog.“ Se fölte sik geschmeichelt un antwoorde: „Danke for dat Kumpelm’ent. Ehr siet een tapferer un charmanter Töverer.“ „Wat mut ik doon, um jo Hart for mi to winnen?“ frogte Joergius.
„Ehr kennt jüst de Snack um de gollen Roos, odder?“ „Jo natürlich kenne ik düs-sen Snack“, seggte Joergius. „Goot. Doon mi solk een gollen Roos un mien Hart ward jo sien, “ sprook de fien Lena un stieg op ehr strahlend witt Peerd. „Wo werde ik juuch antreffen könen, fien Fro?“ frogte Joergius. „Ehr werdet al to mi finnen, folgt simpel eurem Hart.“ Joergius stieg op sien Peerd un beide ritten in tom’ööt gesetzter Flucht foort. „Ik hatte dich aver gewarnt un nun mötent du es ook uutbaden“, sprook sien Peerd Füürfury. „Keen Sörg“, sagte Joergius. „Dat warrn ik al krigen. As swaar kann dat al warrn?“ frogte Joergius. Bi eeniger Tiet kam he an een Haus in dem Dwarch wanen. Düsse Dwarch wöören de Wächter for de Bargredder. Da sprook een de Dwarch: „Wat wull ehr hier in de Barg, Frömm? Wisst Ehr nich dat es daar baven gefährliche Draken geef?“ „Dat is mi al bewusst, dat es daar baven Draken geef. Liekers mutt ik hooch nach baven, denn mutt een gollen Roos belopen“, antwoorde Joergius. „Dat is jo nich mien Leven, dat in de grabbel gaan“, sprook de Zwerg un apen de Schranke. Uut de Oogtüdeln sah Joergius een gollen Ked am Huus bummeln. Ficks grabbt er bi seen anner Enn des Toverstaaf achterna un de Ked glitt in seen Fupp un er ritt davon, vör de Dwarch wat marken könen. Baven am Höhleneingang anlangt, stieg he vun seen Peerd ab un ging rin. Nümmer wied vun Eingang afliggen sät de Draken Fauch. „Wat wull ehr hier? Snaakt vör ik juuch to Stoff stampen“, frogte de Draken. „Ik bin hier, um een Fro een gollen Roos to dregen.“ „Ehr wisst dat ehr dafor een Frog beantworten mööt? Goot, hier is de Frog: Morrns geiht dat op veer Been, middaags blot noch op twee un avends sünd dat wedder dree. Lustich odder? Wer odder wat ward hier söökt?“ frogte de Draken Fauch de Töve-rer. Der Töverer mööt bannich deftich överleggen. „Morrns veer, middaags twee un avends wedder dree“, dach he luut na. De Draken grinen al un dach de Töve-rer wöör nich op kamen. As Joergius so beim spekul’eern war störten er sik tofäl-lig an seenm groten Toverstaaf af. Un dunn kam hüm heel batz de Utweg. „De Lüüd! Morrns wenn he noch een Baby is krabbelt he, middaags as Erwachsener geiht he oprecht un avends stört he sik bi een Help af.“ „Bravo!“ seggte Fauch. „Dat haav ehr richdig erkannt Töverer. Dat is dat Woort, wat mi bi meen Dra-kenkrüüzsnackradels gefehlt häf.“ Joergius wör verbasst, denn dormit häf sülfst he nich gerechnet. „Un wat könnt ehr gewinnen“, frogte he de Draken. „Ohh, dat is een besonderer Pries. Ik dröff een ganz Dörp dat forchten lehren. Dat ward villich een Spaaß“, gab Fauch zur antwoord. „Un wo beed is mien Pries?“ frogte Joergius. „Oh, ach jo, juun Pries. Aver selbstverständlich, hochverehrter Töverer. Hier beed“, sprook Fauch un malen de Wech free, to Garen de Draken. „Ehr dürft jo een ganzen Struuß Blomen sülfanner setten“, sookte Fauch. Joergius güng in de Garen un wör vun de Fienheit nich heel so verdattert, denn he kannte de Ga-ren ut Snaak her. He stellte sik een groten Struuß sülfanner un in de Midde steckte he de gollen Roos. As her de Höhle wedder rümen wollte, sprook ihn de Draken an. „Würdet ehr beed düsse Schrevenrullen unnen an de Dwarchstation affgeven? Ik wäre jooch heel dankbar.“ „Aver selbstverständlich“, snaakt Joergi-us. Beide verließen sülwige de Höhle. Fauch sprook: „So lebt den wohl Töverer.“ Joergius antwoorde: „Ne, ik säch nur Tschüß.“ Denn he wusste dat he de Draken al heel bold wedder sehn wöör. Bi Joergius op sien Peerd stieg, hob sik de Dra-ken in de Lüchte op. Unnen im Tal an de Station gab Joergius de Rullen an een Dwarch wieder, welk ook wusste wat dormit anzufangen is. Der Töverer ritt noch enige Tiet wieter, bit he an een Gabelung kam. He hatte de Wahl twüschen tree Wegen, een Links, een in der Midde un de andere Rechts vun em. He musste bannich stark öberlegen, welchen he nun nehmen süll. „Se seggte, ik süll op mien Hart vermaak. Nun, so sei es.“ „Büst Du dir da ook heel siker“? frogte Füür-fury. „Jo“, antwoorde Joergius. Er ritt so forsch sien Peerd nur konnte un sah, nach eniger Tiet, am Wooldrand een Fro stehen. Da stand de schöne Lena un sprook: „As ik kiek, wart ehr erfolgreich.“ As Se dat spook gäv Joergius ehr de Blomenstruuß mi de gollen Roos in dessen Midde. „Oh, is de Blomenstruuß fien“, seggte Lena.
So hat de Töverer Joergius seen Fro Lena kennengelernt un beide ritten verknallt de Sünnenuntergang anners. De schöönste Dag im Lief is, wenn een Leev an-fängt. Un wenn se nich dootbleven sin, dann Leven se noch hüüt.

So schlecht fand ich die Geschichte nun nicht. Aber ich lasse mich nicht entmutigen und mache weiter, darauf können Sie sich alle verlassen.